Illaszówka to niewielka wieś na Wołyniu, której historia sięga XVI wieku. Najstarsza zachowana wzmianka o miejscowości pochodzi z 1561 roku, kiedy należała ona do wołyńskiego rodu szlacheckiego Dżusów. Przez kolejne stulecia Illaszówka pozostawała typową wsią regionu ostrogskiego, a jej mieszkańcy zajmowali się głównie rolnictwem i sadownictwem.
Jesienią 1943 roku Illaszówka zyskała szczególne znaczenie historyczne. W dniach 21–22 listopada, w lasach pomiędzy wsiami Illaszówka, Buderaż i Baćkowce, odbyła się Pierwsza Konferencja Zniewolonych Narodów Europy Wschodniej i Azji – wyjątkowe wydarzenie, które zgromadziło przedstawicieli narodów znajdujących się pod panowaniem Związku Radzieckiego.
W konferencji uczestniczyło 39 delegatów reprezentujących trzynaście narodów, w tym Ukraińców, Azerów, Gruzinów, Ormian, Tatarów, Uzbeków, Białorusinów, Osetyjczyków, Kazachów, Czerkiesów, Kabardyjczyków, Czuwaszów oraz Baszkirów. W obradach uczestniczyli również dowódcy Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA), w tym jej głównodowodzący Roman Szuchewycz. Obradom przewodniczył Rostysław Wołoszyn.
Uczestnicy konferencji przyjęli wspólną rezolucję i apel, w których ogłosili prawo każdego narodu do własnego niepodległego państwa oraz wezwali do wspólnej walki przeciwko reżimom totalitarnym. To właśnie postanowienia tej konferencji stały się ideową podstawą utworzenia po II wojnie światowej Antybolszewickiego Bloku Narodów (ABN) – międzynarodowej organizacji skupiającej przedstawicieli wielu zniewolonych narodów i przez dziesięciolecia wspierającej ich dążenia do wolności oraz niepodległości.
Dziś Illaszówka jest jednym z najważniejszych miejsc pamięci ukraińskiego ruchu niepodległościowego. Wydarzenia z listopada 1943 roku przypominają, że walka o niepodległość Ukrainy była postrzegana jako część szerszego dążenia narodów Europy Środkowej i Wschodniej do wolności i prawa do samostanowienia.
Сьогодні Ілляшівка є одним із важливих місць пам’яті українського визвольного руху. Події листопада 1943 року нагадують, що боротьба за незалежність України розглядалася її учасниками як складова ширшого прагнення народів Центральної та Східної Європи до свободи та самовизначення.