Trzy kilometry od Ostroga, pośród malowniczych terenów między rzekami Wilią i Zbytenką, leży Międzyrzecz. Sama przestrzeń zdaje się podpowiadać, że historii tego miejsca należy szukać właśnie między rzekami. To naturalne wpisanie w krajobraz sprawiło, że już od najdawniejszych czasów było ono dogodnym miejscem do życia, ponieważ rzeki i bagna stanowiły doskonałą ochronę przed nieproszonymi gośćmi. Pierwsza pisemna wzmianka o Międzyrzeczu pochodzi z 1396 roku.
Pierwsze umocnienia powstały tutaj jako część książęcego zaplecza gospodarczego i obronnego. To właśnie z rodem książąt Ostrogskich wiąże się powstanie murowanej Cerkwi Świętej Trójcy. Zgodnie z tradycją jej fundację przypisuje się księciu Wasylowi Konstantemu Ostrogskiemu jako wotum dziękczynne za zwycięstwo jego ojca, hetmana Konstantego Iwanowicza Ostrogskiego, nad wojskami moskiewskimi w bitwie pod Orszą w 1514 roku.
W XVI i XVII wieku Międzyrzecz stopniowo przekształcił się w klasztor-twierdzę. Kompleks otoczono wysokimi murami obronnymi z czterema basztami narożnymi, a cele zakonne, budynki gospodarcze i wieże utworzyły jednolity system fortyfikacyjny zdolny odeprzeć ataki nieprzyjaciela. Nowy etap w historii rozpoczął się na początku XVII wieku, kiedy książę Janusz Ostrogski przekazał klasztor zakonowi franciszkanów. Wówczas kompleks został przebudowany, dodatkowo ufortyfikowany i rozbudowany o nowe skrzydła, zyskując formę, której elementy można podziwiać do dziś. Obecnie Monaster Świętej Trójcy w Międzyrzeczu jest jednym z najbardziej znanych zabytków architektury sakralno-obronnej Wołynia oraz rodową świątynią książąt Ostrogskich.
Najważniejszym skarbem monasteru jest cudowna Ikona Matki Bożej Międzyrzeckiej – rodzinna relikwia książąt Ostrogskich, znana już od XVI wieku. Od stuleci przyciąga pielgrzymów różnych wyznań chrześcijańskich. W 1779 roku obraz został uroczyście ukoronowany papieskimi koronami za zgodą papieża Klemensa XIV, co było wyrazem uznania jego szczególnego znaczenia duchowego.
Kolejną warstwę historii odkrywamy już poza murami monasteru. Tutaj przestrzeń się otwiera, ukazując Międzyrzecz jako dawne miasto-twierdzę z własnym zapleczem gospodarczym. W tym krajobrazie znajduje się Piec Janusza – monumentalna kamienna budowla z XVII wieku, będąca jedyną pozostałością pałacu księcia Janusza Ostrogskiego, spalonego w połowie XVII wieku. Niedaleko stoi murowana Brama Zasławska z XV wieku. Niegdyś prowadziła do ufortyfikowanego miasta, dziś zaś częściowo zrujnowana i porośnięta zielenią przypomina o jego dawnej świetności.