Wieś Luczyn, położona niedaleko Ostroga, od dawna należała do książąt Ostrogskich. Już w XVI wieku była wymieniana wśród ich posiadłości, a miejscowa wspólnota cerkiewna stanowiła ważny element życia duchowego regionu.
Drewniana Cerkiew Opieki Najświętszej Bogurodzicy została wzniesiona w 1877 roku. Jest to jeden z nielicznych dobrze zachowanych zabytków tradycyjnej wołyńskiej drewnianej architektury sakralnej XIX wieku. Niewielka świątynia harmonijnie wpisuje się w otaczający krajobraz i zachowuje charakterystyczne cechy ludowego budownictwa Wołynia. Obok cerkwi znajduje się zabytkowy kamienny krzyż, który miejscowi mieszkańcy wiążą z epoką kozacką.
Choć obecna świątynia pochodzi z XIX wieku, prawosławna parafia w Luczynie istniała znacznie wcześniej. Świadczą o tym dawne ikony oraz zabytki cerkiewne z XVII i XVIII wieku, pochodzące z wcześniejszej świątyni. Szczególną wartość artystyczną posiadał barokowy ikonostas z XVIII wieku, łączący tradycje ukraińskiego ludowego ikonopisarstwa z estetyką epoki baroku. Jego świąteczny rząd ikon wyróżniał się ekspresją przedstawień, bogatą kolorystyką oraz głębokim psychologizmem – cechami charakterystycznymi dla ukraińskiej sztuki sakralnej tego okresu.
W latach osiemdziesiątych XX wieku część historycznego wyposażenia cerkwi została przekazana do zbiorów Państwowego Rezerwatu Historyczno-Kulturalnego w Ostrogu. Do najcenniejszych zabytków należy XVII-wieczna ikona „Chrystus Emmanuel”, która obecnie znajduje się w kolekcji muzealnej i stanowi ważne świadectwo dawnych tradycji artystycznych Wołynia.
Dziś Cerkiew Opieki Najświętszej Bogurodzicy pozostaje czynną świątynią, a jednocześnie cennym zabytkiem historii i kultury, przypominającym o wielowiekowym dziedzictwie duchowym ziemi ostrogskiej.